Παρασκευή, 1 Απριλίου 2011

Φιλία

Από μικρό η μαμά μου με πήγαινε να παίξω με τα ξαδέρφια μου ή σε γνωστούς μας και μου έλεγε να τους έχω φίλους. Ένιωθα πολλές φορές ότι αυτό που γινόταν ήταν ωραίο και με χαροποιούσε αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω τον ανεκτίμητο αυτόν δεσμό. Όταν μεγάλωσα ένιωσα ότι δεν μπορώ να ζω μόνος μου και ότι πρέπει να έχουμε δίπλα μας ανθρώπους που μας αγαπάνε, που χαίρονται ή λυπούνται μαζί μας, που έχουν υπομονή ,κατανόηση και νοιάζονται για μας δηλαδή φίλους!!! .Στο σχολείο αλλά και τα απογεύματα περνώ ωραία με τους φίλους μου, έχω πολλούς και δεν τους αλλάζω με τίποτα ,και η μαμά μου, μου έχει διαβάσει ότι: η φιλία είναι πλούτος που γεμίζει αυτόν που την έχει.

Γιώργος Τ.

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

πολύ ωραίο κείμενο ελπίζω να κρατησεις τις φιλίες σου και όταν μεγαλόσεις

pavelis panagiotis είπε...

Το να έχει κάποιος αληθινούς φίλους, είναι μεγάλη υπόθεση. Πότε όμως είναι μια φιλία αληθινή, προορισμένη να αντέξει στις τρικυμίες του χρόνου, και πότε είναι απλά και μόνο μια “παρέα”, που σήμερα είναι και αύριο δε θα είναι;

Το βασικό που πρέπει κάποιος να κοιτάξει για να διαχωρίσει αυτές τις δύο καταστάσεις, είναι τα κίνητρα πίσω από το συναπάντημα. Σε μια αληθινή φιλία, βρίσκομαι μαζί με τον άλλο άνθρωπο για να μοιραστούμε την ίδια τη ζωή, τις χαρές και τις λύπες της. Ο αληθινός φίλος είναι συνοδοιπόρος μου, όχι μόνο στις εύκολες και ευχάριστες στιγμές, αλλά επίσης στις αναπόφευκτες περιόδους θλίψης και δυσκολίας. Σε μια γνήσια φιλία υπάρχει ο αμοιβαίος σεβασμός, ώστε να υπάρχει ώρα και χώρος για να εκφραστούν όλοι. Ο καλύτερος φίλος είναι αυτός που δε φοβάται να μας πει την αλήθεια, αν πιστεύει ότι σε κάτι έχουμε παρεκτραπεί. Είναι όμως παράλληλα έτοιμος να σεβαστεί τις επιλογές μας, έστω και αν διαφωνεί, χωρίς να φύγει από το πλευρό μας.

Σε αντίθεση, όταν μιλάμε για “σκέτη παρέα” τα κίνητρα είναι διαφορετικά: Εδώ δε συναντιόμαστε για να μοιραστούμε τη ζωή στην ολότητά της, αλλά μόνο για να ευχαριστηθούμε κάποια συγκεκριμένα πράγματα, πρόσκαιρα πράγματα, που τυγχάνει να μας αρέσουν και των δύο. Σε τέτοιες σχέσεις γνωρίζουμε – κατά βάθος – ότι υπάρχουν όρια στο τι μπορούμε να μοιραστούμε με τον άλλο. Όταν πια ο ένας από τους δύο βαρεθεί τη συγκεκριμένη απόλαυση που τους ένωνε, ή αν προκύψει εν τω μεταξύ κάποια διαφωνία, η “φιλία” αυτή εξανεμίζεται.